สาวใช้วัยเยาว์เผลอหลับบนเตียงของพระราชาโดยไม่ตั้งใจ — และเมื่อพระราชาผู้โหดเหี้ยมเสด็จกลับมายังห้องบรรทมและเห็นเธอนอนอยู่ตรงนั้น พระองค์ก็ทรงทำบางสิ่งที่ทำให้คนทั้งพระราชวังตกตะลึงจนพูดไม่ออก…
แมรี่ เด็กสาววัยสิบแปดปี เพิ่งเริ่มทำงานเป็นสาวใช้ในพระราชวังได้ไม่นาน
เธอเติบโตมาในครอบครัวยากจน และสิ่งเดียวที่เธอต้องการคือทำงานอย่างสุจริต เพื่อช่วยให้พ่อแม่หลุดพ้นจากความยากจน แต่เธอไม่เคยจินตนาการเลยว่า ชีวิตเบื้องหลังกำแพงพระราชวังอันหรูหราจะลำบากถึงเพียงนี้
เหล่าคนรับใช้ต้องตื่นก่อนพระอาทิตย์ขึ้นและทำงานจนถึงดึกดื่น พวกเขาแทบไม่ได้พักผ่อน ต้องแบกถังน้ำหนักอึ้ง ซักเสื้อผ้า ขัดถูทางเดินที่ทอดยาวไม่รู้จบ ทำความสะอาดห้องขนาดใหญ่ และปฏิบัติตามคำสั่งทุกอย่างโดยห้ามตั้งคำถาม
อาหารที่พวกเขาได้รับมีเพียงน้อยนิด หลายคนเหนื่อยล้าจนแทบยืนไม่ไหว
แต่สิ่งที่เหล่าคนรับใช้หวาดกลัวยิ่งกว่าความหิวโหย ก็คือพระราชา
เรื่องราวน่ากลัวเกี่ยวกับความโหดเหี้ยมของพระองค์ถูกเล่าต่อกันไปทั่ววัง ผู้คนกล่าวว่า แม้แต่ความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยก็อาจนำมาซึ่งการลงโทษอันรุนแรง ไม่เพียงแต่คนรับใช้ที่ทำผิดเท่านั้น แต่ครอบครัวของพวกเขาก็อาจต้องรับเคราะห์ไปด้วย
ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงทำงานกันอย่างเงียบงันและหวาดกลัวที่จะทำสิ่งใดผิดพลาด
“อย่าเข้าไปในห้องบรรทมของพระราชาเด็ดขาด เว้นแต่จะจำเป็นจริง ๆ” สาวใช้สูงวัยคนหนึ่งเตือนแมรี่ในเช้าวันหนึ่ง “และถ้าเจ้าจำเป็นต้องเข้าไป จงก้มหน้าลง ทำงานให้เสร็จโดยเร็ว แล้วออกมาทันที”
แมรี่พยักหน้าเงียบ ๆ
ในบ่ายวันนั้น เธอได้รับคำสั่งให้เข้าไปทำความสะอาดห้องส่วนพระองค์ของพระราชา
เธอปัดฝุ่นเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงอย่างระมัดระวัง เปลี่ยนเทียนไข ขัดเครื่องประดับทองคำจนเป็นเงางาม และจัดผ้าปูที่นอนผ้าไหมบนเตียงหลวงขนาดใหญ่ให้เรียบร้อย
หลายคืนก่อนหน้านี้ แมรี่แทบไม่ได้นอนเลย แขนของเธอสั่นเพราะความเหนื่อยล้า และเปลือกตาก็หนักจนแทบลืมไม่ขึ้น
เมื่อทำความสะอาดเสร็จในที่สุด เธอจึงนั่งลงตรงริมเตียงเพียงเล็กน้อย
“แค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น” เธอกระซิบบอกตัวเอง
เธอเพียงต้องการพักหายใจ
แต่ทันทีที่ศีรษะสัมผัสกับหมอนนุ่ม ๆ ดวงตาของเธอก็ปิดลง
เพียงไม่กี่วินาที แมรี่ก็หลับสนิท ร่างของเธอขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มไหม โดยไม่รู้เลยว่าตัวเองได้ทำสิ่งใดลงไป
ทันใดนั้น ข่าวอันน่าตกใจก็แพร่กระจายไปทั่วพระราชวัง
“พระราชากำลังเสด็จกลับมา!”
เหล่าคนรับใช้รีบกลับไปประจำตำแหน่งของตนทันที
จู่ ๆ คนรับใช้คนหนึ่งก็นึกขึ้นได้ว่า แมรี่น่าจะยังอยู่ภายในห้องบรรทมของพระราชา
“ขอให้เธอออกมาแล้วเถอะ…” เขาพึมพำ
แต่มันสายเกินไปแล้ว
ประตูห้องบรรทมอันหนักอึ้งค่อย ๆ เปิดออก
พระราชาเสด็จเข้ามา
พระองค์ทรงหยุดยืนกลางห้อง และทอดพระเนตรเห็นสาวใช้วัยเยาว์กำลังหลับอย่างสงบอยู่บนเตียงของพระองค์ทันที
เหล่าทหารองครักษ์ที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับแข็งทื่อ
ทั้งห้องเงียบสงัดเสียจนได้ยินเพียงเสียงเทียนไขแตกดังเบา ๆ
พระพักตร์ของพระราชามืดครึ้มลง
พระองค์ทรงเดินเข้าไปใกล้เตียงอย่างช้า ๆ
ทุกคนคาดว่าพระองค์จะตะโกนเรียกทหาร หรือมีรับสั่งให้ลากตัวหญิงสาวออกไป
แต่พระองค์ไม่ได้ตรัสสิ่งใดเลย
พระองค์เพียงทรงยืนอยู่ข้างเตียงและทอดพระเนตรแมรี่อยู่เป็นเวลานาน
จากนั้น พระราชาผู้โหดเหี้ยมก็ทรงโน้มพระวรกายเข้าไปใกล้ และทำบางสิ่งที่เหนือความคาดหมาย จนทุกคนในห้องตกตะลึงจนพูดไม่ออก…
คุณสามารถอ่านเรื่องราวตอนต่อได้ในความคิดเห็นแรก
พระราชาทรงค่อย ๆ ยื่นพระหัตถ์ไปทางแมรี่
ทหารคนหนึ่งกำด้ามดาบแน่นขึ้น โดยคาดว่าพระองค์กำลังจะมีรับสั่งให้จับตัวเธอ
แต่แทนที่จะทำเช่นนั้น พระราชากลับทรงปลดเสื้อคลุมขนสัตว์หนาหนักออกจากพระอังสา แล้ววางคลุมร่างของหญิงสาวที่กำลังหลับอยู่อย่างอ่อนโยน
“ออกไปให้หมด” พระองค์ตรัสด้วยเสียงแผ่วเบา
เหล่าทหารต่างมองพระองค์ด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ฝ่าบาท?” คนหนึ่งทูลถาม
“ข้าบอกให้ออกไป”
เพียงไม่กี่วินาที ทุกคนก็รีบออกจากห้อง แต่ประตูยังคงแง้มอยู่เล็กน้อย และมีคนรับใช้หลายคนมารวมตัวกันอยู่ด้านนอก พยายามเงี่ยหูฟังว่าเกิดอะไรขึ้นภายใน
ในที่สุด แมรี่ก็ขยับตัวใต้เสื้อคลุมอันอบอุ่น
เมื่อเธอลืมตาขึ้นและเห็นพระราชาทรงยืนอยู่ข้างเตียง สีเลือดทั้งหมดก็หายไปจากใบหน้าของเธอทันที
เธอรีบคุกเข่าลง
“ฝ่าบาท โปรดอภัยให้หม่อมฉันด้วย!” เธอร้องออกมา “หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจลบหลู่พระองค์ หม่อมฉันเพียงแค่อยากพักชั่วครู่เท่านั้น ได้โปรดอย่าลงโทษครอบครัวของหม่อมฉันเลย พวกเขาไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้”
พระราชาทรงพิจารณามือที่สั่นเทาของเธอ
“เจ้าทำงานที่นี่มานานเท่าใดแล้ว?” พระองค์ตรัสถาม
“สามสัปดาห์เพคะ ฝ่าบาท”
“แล้วครั้งสุดท้ายที่เจ้าได้นอนเต็มคืนคือเมื่อใด?”
แมรี่ลังเล
“หม่อมฉัน…จำไม่ได้เพคะ”
พระพักตร์ของพระราชาเปลี่ยนไป
พระองค์ทอดพระเนตรเห็นรอยคล้ำใต้ดวงตาของเธอ ตุ่มพองที่ปกคลุมฝ่ามือ และไหล่อันผอมบางที่สั่นไหวอยู่ใต้เสื้อคลุมของพระองค์
“ใครเป็นผู้รับผิดชอบตารางการทำงานของเหล่าคนรับใช้?” พระองค์ถาม
แมรี่ก้มศีรษะลง
“หม่อมฉันพูดไม่ได้เพคะ”
“ข้าไม่ได้ขอร้องเจ้า”
แมรี่กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก
“ผู้ดูแลราชสำนัก ลอร์ดเอ็ดมันด์เพคะ”
พระราชาทรงมีรับสั่งให้เรียกตัวเขามาทันที
ลอร์ดเอ็ดมันด์เดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางมั่นใจ แต่ใบหน้าของเขากลับซีดเผือดเมื่อเห็นแมรี่นั่งอยู่บนเตียงของพระราชา
“ฝ่าบาท หญิงสาวผู้นี้ได้กระทำความผิดที่ไม่อาจให้อภัยได้” เขารีบกล่าว “กระหม่อมจะให้คนนำตัวนางออกไปเดี๋ยวนี้”
พระราชาทรงหันไปทางเขา
“เหล่าคนรับใช้ได้รับอาหารวันละเท่าใด?”
เอ็ดมันด์กะพริบตาด้วยความสับสน
“มากพอให้พวกเขาปฏิบัติหน้าที่ได้พ่ะย่ะค่ะ”
“พวกเขาทำงานวันละกี่ชั่วโมง?”
“ขึ้นอยู่กับงานที่ต้องทำพ่ะย่ะค่ะ”
พระราชาทรงก้าวเข้าไปใกล้เขา
“แล้วทองคำที่จัดสรรไว้สำหรับค่าอาหารและค่าจ้างของพวกเขาหายไปไหน?”
ความมั่นใจของผู้ดูแลราชสำนักพลันหายวับไป
แมรี่เงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ
พระราชาทรงหยิบสมุดบัญชีเล่มเล็กออกมาจากเสื้อคลุมและวางลงบนโต๊ะ
“ข้ากลับมาก่อนกำหนด เพราะได้รับรายงานว่ามีเงินหายไปจากท้องพระคลัง” พระองค์ตรัส “เป็นเวลาหลายเดือนที่มีใครบางคนขโมยเงินของเหล่าคนรับใช้ และโยนความผิดเรื่องความทุกข์ทรมานของพวกเขามาให้คำสั่งของข้า”
ลอร์ดเอ็ดมันด์ทรุดตัวลงคุกเข่า
“ฝ่าบาท กระหม่อมอธิบายได้—”
“ไม่” พระราชาทรงตรัสขัด “เจ้าอธิบายมามากพอแล้ว”
เหล่าทหารลากตัวผู้ดูแลราชสำนักออกไป ขณะที่คนรับใช้ในโถงทางเดินต่างยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมด
จากนั้น พระราชาทรงหันกลับมาหาแมรี่
“เจ้าหลับบนเตียงของข้า เพราะพระราชวังของข้าทำให้เจ้าต้องทนทุกข์” พระองค์ตรัส “บทลงโทษของเจ้าคือ เจ้าจะต้องอยู่ที่นี่จนกว่าจะได้กินอาหารที่เหมาะสมและพักผ่อนอย่างเต็มที่”
แมรี่จ้องมองพระองค์โดยไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้
ก่อนพระอาทิตย์ตก คนรับใช้ทุกคนได้รับอาหารสดใหม่ ที่นอนสะอาด และเวลาทำงานที่เป็นธรรม ทรัพย์สินที่ลอร์ดเอ็ดมันด์ขโมยไปถูกนำกลับคืนให้กับครอบครัวที่เขาหลอกลวง
และนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เหล่าคนรับใช้ไม่ได้กระซิบเล่ากันเพียงเรื่องความโหดเหี้ยมของพระราชาอีกต่อไป
พวกเขายังเล่าเรื่องของสาวใช้ผู้เหนื่อยล้าที่เผลอหลับบนเตียงหลวง และเปิดโปงความลับอันมืดมนที่สุดของพระราชวังโดยบังเอิญอีกด้วย
