ภรรยาจับได้ว่าสามีกำลังนอนอยู่กับชู้บนเตียงของพวกเขาเอง และสาดน้ำสกปรกใส่ทั้งคู่ — แต่นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการแก้แค้นเท่านั้น…
ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา มาเรียอาศัยอยู่ในอีกเมืองหนึ่งเพื่อดูแลแม่สูงวัยของเธอ
แม่ของเธอล้มป่วยหนักอย่างกะทันหันและแทบจะลุกจากเตียงไม่ได้ มาเรียไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากปล่อยให้วิกเตอร์ สามีของเธอ อยู่ตามลำพังในอพาร์ตเมนต์ และอยู่เคียงข้างผู้หญิงที่เลี้ยงดูเธอมา
ทุกเย็นมาเรียจะโทรกลับบ้าน
“ผมคิดถึงคุณมาก” วิกเตอร์มักพูดกับเธอเสมอ “อพาร์ตเมนต์ดูว่างเปล่าเมื่อไม่มีคุณ คุณจะกลับมาเมื่อไหร่?”
มาเรียเชื่อทุกคำพูดของเขา
เธอรู้สึกผิดที่ปล่อยให้เขาอยู่คนเดียว จึงพยายามชดเชยให้เขา เธอสั่งอาหารจานโปรดให้ เตือนเขาว่าเสื้อเชิ้ตสะอาดอยู่ตรงไหน และยังขอโทษทุกครั้งที่เธอเหนื่อยเกินกว่าจะคุยกับเขานาน ๆ
เธอไม่เคยจินตนาการเลยว่าแท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นภายในบ้านของพวกเขา
เช้าวันหนึ่ง อาการของแม่มาเรียดูเหมือนจะดีขึ้นเล็กน้อย ไข้ลดลงแล้ว และเพื่อนบ้านคนหนึ่งเสนอว่าจะอยู่ดูแลเธอตลอดทั้งวัน
มาเรียจึงตัดสินใจทันทีว่าจะกลับไปเซอร์ไพรส์วิกเตอร์
เธอไม่ได้โทรหาเขาและไม่ได้ส่งข้อความ ระหว่างทางกลับบ้าน เธอซื้อเค้กช็อกโกแลตชิ้นโปรดของเขา และจินตนาการถึงสีหน้าของเขาเมื่อเธอปรากฏตัวที่ประตูโดยไม่บอกล่วงหน้า
แต่ทันทีที่มาเรียเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ เธอก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ภายในห้องเงียบผิดปกติ
ข้างประตูมีรองเท้าผู้หญิงสีแดงวางอยู่หนึ่งคู่ มันไม่ใช่ของมาเรีย
กลิ่นน้ำหอมหวานที่ไม่คุ้นเคยลอยอยู่ในอากาศ และมีเสื้อโค้ตสีเบจแขวนอยู่ข้างเสื้อแจ็กเก็ตของวิกเตอร์
มาเรียวางเค้กลงบนเคาน์เตอร์ในห้องครัว
มือของเธอเริ่มสั่น แต่เธอบังคับตัวเองให้เงียบ
จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงเบา ๆ ดังมาจากห้องนอน
เธอค่อย ๆ เดินไปตามทางเดินและวางมือบนลูกบิดประตู หลายวินาทีผ่านไป แต่เธอยังไม่สามารถบังคับตัวเองให้เปิดมันได้
ในที่สุด เธอก็ผลักประตูเข้าไป
วิกเตอร์กำลังนอนหลับอย่างสงบอยู่บนเตียงของพวกเขา
และในอ้อมแขนของเขามีหญิงสาวคนหนึ่งที่มาเรียไม่เคยเห็นมาก่อน
ศีรษะของผู้หญิงคนนั้นวางอยู่บนหมอนของมาเรีย เสื้อผ้าของเธอกระจัดกระจายอยู่บนพื้นข้างเสื้อเชิ้ตของวิกเตอร์
ทั้งสองคนไม่ได้ยินเสียงมาเรียเข้ามา
มาเรียยืนอยู่ตรงประตู มองดูคนสองคนที่ทำลายชีวิตแต่งงานของเธอ ในขณะที่เธอกำลังดูแลแม่ที่ป่วย
เธอไม่ได้กรีดร้อง
เธอไม่ได้ร้องไห้
เธอปิดประตูห้องนอนอย่างเงียบ ๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ
ตรงมุมห้องมีถังใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยน้ำดำสกปรก ซึ่งใช้ทำความสะอาดลานด้านนอกเมื่อคืนก่อน
มาเรียยกถังขึ้นด้วยมือทั้งสองข้าง
จากนั้นเธอก็กลับเข้าไปในห้องนอน และเทน้ำทุกหยดใส่คู่รักที่กำลังหลับอยู่
วิกเตอร์และหญิงสาวสะดุ้งลุกขึ้น ไอและกรีดร้อง น้ำสกปรกเปียกไปทั่วผ้าปูที่นอน เส้นผม และใบหน้าของพวกเขา
“คุณบ้าไปแล้วหรือไง?!” วิกเตอร์ตะโกน
ชู้ของเขาคว้าผ้าห่มมาปิดตัวและมองมาเรียด้วยความหวาดกลัว
แต่สีหน้าของมาเรียกลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด
เธอวางถังเปล่าลงบนพื้น หยิบโทรศัพท์ออกมา และกดปุ่มหนึ่งครั้ง
จากนั้นเธอก็มองตรงไปที่สามีของเธอ
“พวกคุณควรแต่งตัวได้แล้ว” เธอพูดเบา ๆ “กำลังจะมีคนมา”
วิกเตอร์หยุดตะโกนทันที
เพราะในจังหวะนั้นเอง ประตูหน้าห้องก็เปิดออก
และเมื่อเขาได้ยินเสียงที่ดังมาจากทางเดิน สีหน้าของเขาก็ซีดเผือดทันที…
ตอนที่สองของเรื่องอยู่ในความคิดเห็นแรก
คุณคิดว่ามาเรียทำถูกหรือไม่?
เสียงที่ดังมาจากทางเดินเป็นเสียงของผู้ชายคนหนึ่งที่มาเรียรู้จักเป็นอย่างดี
“วิกเตอร์?” เขาเรียก “ทำไมประตูหน้าถึงไม่ได้ล็อก?”
ใบหน้าของวิกเตอร์ซีดขาวทันที
ชู้ของเขาหันไปมอง
“นั่นใคร?” เธอกระซิบ
มาเรียขยับหลบไปด้านข้าง ในจังหวะที่โรเบิร์ต พี่ชายของวิกเตอร์ ปรากฏตัวตรงประตูห้องนอน ด้านหลังเขามีชายผมหงอกคนหนึ่งถือกระเป๋าเอกสารหนังอยู่ในมือ
โรเบิร์ตมองไปที่เตียงที่เปียกโชก หญิงสาวที่กำลังหวาดกลัว และจากนั้นก็มองวิกเตอร์
“นายทำอะไรลงไป?” เขาถาม
วิกเตอร์ดึงผ้าห่มสกปรกมาพันรอบตัว
“มันไม่ใช่อย่างที่เห็น”
มาเรียแทบจะหัวเราะออกมา
ชายผมหงอกเดินเข้ามาในห้องอย่างสงบ แล้ววางกระเป๋าเอกสารลงบนตู้
วิกเตอร์จำเขาได้ทันที
“คุณคอลลินส์?”
ชายคนนั้นพยักหน้า
เขาคือทนายความที่ดูแลเรื่องการซื้ออพาร์ตเมนต์เมื่อเจ็ดปีก่อน
มาเรียกอดอก
“บอกเขาสิว่าคุณมาที่นี่ทำไม”
คุณคอลลินส์เปิดกระเป๋าเอกสารและหยิบเอกสารหลายชุดออกมา
วิกเตอร์มองเอกสาร แล้วหันไปมองมาเรีย
“นี่มันอะไร?”
“บางอย่างที่ฉันเพิ่งค้นพบเมื่อสามสัปดาห์ก่อน” มาเรียตอบ
ขณะที่มาเรียพักอยู่กับแม่ เธอได้รับโทรศัพท์จากธนาคาร มีคนพยายามนำอพาร์ตเมนต์ไปใช้เป็นหลักประกันสำหรับเงินกู้ส่วนบุคคลจำนวนมาก
คำขอกู้ถูกยื่นโดยใช้ชื่อของมาเรีย
แต่ลายเซ็นนั้นไม่ใช่ของเธอ
ตอนแรกเธอคิดว่าอาจเป็นข้อผิดพลาด แต่จากนั้นธนาคารก็ส่งสำเนาเอกสารมาให้เธอ
วิกเตอร์ปลอมลายเซ็นของเธอ
และผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างเขาก็ไม่ใช่คนแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกัน
เธอคือเจ้าหน้าที่ธนาคารที่อนุมัติคำขอกู้ดังกล่าว
สีหน้าของโรเบิร์ตเปลี่ยนจากความสับสนเป็นความรังเกียจ
“นายกำลังจะขโมยอพาร์ตเมนต์อย่างนั้นหรือ?”
วิกเตอร์กระโดดลงจากเตียง
“ฉันกำลังจะอธิบายทุกอย่าง!”
“อธิบายให้ใครฟัง?” มาเรียถาม “ให้ฉันฟัง หรือให้แฟนของคุณฟัง?”
หญิงสาวลุกขึ้นทันที
“คุณบอกฉันว่าอพาร์ตเมนต์นี้เป็นของคุณคนเดียว”
วิกเตอร์หันไปทางเธอ
“เงียบไปเลย เอเลนา”
ในตอนนั้นเอง มาเรียก็เข้าใจบางอย่างเพิ่มเติม
เอเลนาไม่รู้ว่ามาเรียยังคงอาศัยอยู่ที่นั่น
วิกเตอร์บอกเธอว่าเขาหย่าร้างแล้ว
มาเรียหยิบโทรศัพท์ออกมาและเปิดไฟล์บันทึกเสียง
เสียงของวิกเตอร์ดังไปทั่วห้อง
“ทันทีที่เงินกู้ได้รับอนุมัติ ผมจะโอนเงินแล้วหนีไป มาเรียคงยุ่งกับแม่ที่ป่วยจนไม่มีทางสังเกตเห็น”
เอเลนาเอามือปิดปากด้วยความตกใจ
วิกเตอร์จ้องมองโทรศัพท์
“คุณได้ไฟล์นี้มาได้ยังไง?”
มาเรียมองไปยังกล้องตัวเล็กที่ติดอยู่เหนือประตูห้องนอน
“คุณเป็นคนติดตั้งกล้องรักษาความปลอดภัย เพราะบอกว่ากลัวโจร คุณลืมไปว่ามันเชื่อมต่อกับบัญชีของฉัน”
คุณคอลลินส์ยื่นซองเอกสารให้วิกเตอร์
ข้างในมีสำเนาใบแจ้งความ คำขอกู้ที่ถูกระงับ และเอกสารหย่าร้าง
“ธนาคารแจ้งเรื่องเอกสารปลอมไปแล้ว” มาเรียพูด “ตำรวจกำลังมา”
ความโกรธของวิกเตอร์หายไปทันที
เขาก้าวเข้าหาเธอ
“มาเรีย ได้โปรด เราสามารถแก้ไขเรื่องนี้ได้”
“ไม่” เธอตอบ “คุณพยายามขโมยบ้านของฉัน ในขณะที่ฉันกำลังดูแลแม่”
เสียงไซเรนดังขึ้นจากด้านนอก
เอเลนาถอยห่างจากวิกเตอร์ ราวกับว่าเขาเพิ่งกลายเป็นคนอันตราย
โรเบิร์ตส่ายหัวและเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรอีก
แต่ก่อนที่ตำรวจจะเข้ามา มาเรียเดินไปที่ห้องครัวและหยิบเค้กช็อกโกแลตขึ้นมา
เธอวางมันลงบนเตียงที่เปียกโชก
วิกเตอร์มองเธอด้วยความสับสน
มาเรียยิ้มให้เขาเป็นครั้งสุดท้ายอย่างสงบ
“ฉันซื้อเค้กชิ้นนี้ เพราะคิดว่ากำลังกลับบ้านมาหาสามีของฉัน”
จากนั้นเธอก็หันไปทางประตู
“แต่ผู้ชายที่ฉันแต่งงานด้วยหายไปนานก่อนวันนี้แล้ว”
ด้านหลังของเธอ วิกเตอร์เริ่มอ้อนวอน
แต่มาเรียไม่เคยหันกลับไปมองอีกเลย
